Nawożenie plantacji rzepaku gnojowicą

Gnojowica jest bogata w składniki pokarmowe pochodzenia organicznego i nieorganicznego i dlatego można stosować ją nadzwyczaj skutecznie do nawożenia rzepaku ozimego. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że przy stosowaniu gnojowicy mineralizacja składników pokarmowych postępuje wolniej i w mniej kontrolowany sposób, niż dzieje się to w przypadku stosowania nawozów mineralnych.

Uwagi ogólne:

• Planując nawożenie mineralne po nawożeniu organicznym należy wziąć pod uwagę ilości składników pokarmowych pochodzących z gnojowicy lub innych nawozów organicznych.
• W przypadku gospodarstw, w których przez wiele lat używano gnojowicy jako nawozu organicznego, przyswajalność azotu z gleby jest podwyższona, a to oznacza  jednocześnie jego wyższą dostępność w glebie.
• Stosowanie aplikatorów do rozlewania gnojowicy redukuje straty amoniaku i zmniejsza niebezpieczeństwo poparzenia roślin rzepaku.
• Rozlanie nawozu w korzystnych warunkach pogodowo-glebowych zapobiega uszkodzeniom struktury gleby oraz uszkodzeniom roślin.
• Gnojowicę najkorzystniej jest rozlać na plantacji w warunkach bezwietrznej pogody i przy niskim nasłonecznieniu.
• Nawożąc gnojowicą należy przestrzegać przepisów ochrony źródeł wodnych, które nakazują zachowanie odległości
  5 m od wód bieżących oraz odległości 10 m od zbiorników wodnych.
• Rozlanie gnojowicy powinno nastąpić zgodnie z zasadami rzetelnej, dobrej praktyki rolniczej wspartej staraniem wyrządzenia jak najmniejszej ilości szkód środowisku naturalnemu.
  

Jesienią zapotrzebowanie na azot może zostać pokryte nawożeniem gonojowicą do poziomu ok. 60 kg/ha. Nie powinno się przy tym przekraczać zalecanych jesiennych dawek gnojowicy, ani też używać dodatkowo mineralnego nawozu azotowego. Zbyt wysokie dawki gnojowicy prowadzą do bujnego rozwoju roślin, niebezpieczeństwa wcześniejszego wzrostu elongacyjnego łodygi i złego przezimowania.

• Nawożenie gnojowicą przeprowadzone w trakcie uprawy pożniwnej mniej obciąża glebę i redukuje ryzyko uszkodzenia jej struktury.
• Zastosowanie nawożenia gnojowicą bezpośrednio przed siewem znosi niebezpieczeństwo powstania uszkodzeń liści lub poparzenia roślin rzepaku.
• Rzepak dobrze znosi nawożenie pogłówne gnojowicą. Zaletą nawożenia pogłównego gnojowicą jest jego dobre dopasowanie się do aktualnego poziomu zapotrzebowania roślin rzepaku na składniki pokarmowe. Najlepszym terminem aplikacji gnojowicy jest faza 4-6 liści.
• Dawki gnojowicy powinny wynosić: do 20 m³ /ha gnojowicy bydlęcej oraz do 10 m³/ha gnojowicy świńskiej. Ilości te odpowiadają ok. 40 kg /ha N podanego w szybko przyswajalnej formie.

Zastosowanie gnojowicy na wiosnę zależy od momentu, w którym można wjechać na pole. Użycie kół bliźniaczych zmniejsza niebezpieczeństwo powstania szkód w strukturze gleby. Jednakże ze względu na to, że rzepak wcześnie wykazuje zapotrzebowanie na azot, jako dawkę wiosenną azotu lepiej jest użyć nawozu mineralnego.

• Z powodu lepszej nośności gleby można do rozwiezienia gnojowicy po polu wykorzystać występujące pod koniec zimy zmienne przymrozki.
• Należy zastosować się do terminu zakazu nawożenia gnojowicą, zgodnie z aktualnymi przepisami obowiązującymi w kraju (Ustawa o Nawozach i Nawożeniu).
• O ile jest to możliwe, należy unikać stosowania gnojowicy po rozpoczęciu fazy strzelania w łodygę, ponieważ zbyt powolne działanie azotu z gnojowicy może negatywnie wpłynąć na dojrzewanie nasion i zawartość tłuszczu.
  

Mimo tego, że gnojowica pozwala się dobrze i praktycznie stosować w nawożeniu rzepaku, nie powinno się nawożenia ograniczać tylko do tej naturalnej formy. Połączenie nawożenia mineralnego i organicznego przynosi w większości wypadków więcej korzyści niż ograniczenie się wyłącznie do nawożenia organicznego.